(Quiz Show, USA 1994) opowiada o skandalu wprost, bez owijania w bawełnę. Robert Redford przypomina początki telewizji, czasy, kiedy dopiero odkrywano jej potężną moc, siłę kreacji wzorców.

Sprawa na pozór wydaje się zabawna. W oczekiwaniu na masowego widza właściciele stacji TV wymyślili teleturnieje. Kiedy jednak widz masowy się pojawił, wzrosły apetyty: nie tylko masowy, ale i wyrobiony. Aby osiągnąć cel, zdetronizowano króla teleturniejów - chłopka roztropka Herberta Stempla z nowojorskiego blokowiska - i zastąpiono go Charlesem Van Dorenem, uniwersyteckim intelektualistą. Oczywiście, nie było mowy o jakimkolwiek przypadku - posłużono się najprostszą z możliwych manipulacją. Nie doceniono jednak magii telewizji jako medium: pozbawiony obecności na ekranie Stempel narobił sporo hałasu, ujawniając mechanizmy kreowania wzorców pracownikom organów kontroli. Wybucha skandal o trudnych do przewidzenia konsekwencjach: Van Doren publicznie przyznaje się do kłamstwa, czym nie tylko podważa autorytet intelektualistów, ale i odsuwa wyrobioną publiczność od telewizji. Sprawa błaha, zamierzchła zdawałoby się, a w pewien sposób tłumaczy, dlaczego w czasie mistrzostw świata w piłce nożnej trudno w telewizji o kino inne niż skandalizujące.