Poskromienie Erosa

W komediach romantycznych lat 90. niewiele jest seksu, mrocznego pożądania i problemów erotycznych. Bohaterom wystarczają na ogół namiętne spojrzenia, czułe westchnienia, serdeczne niepokoje i długie pocałunki. Komedie zajmują się przede wszystkim uczuciem, najczęściej procesem rodzenia się miłości, w którym najważniejsza jest bliskość osoby ukochanej, walka z przeciwnościami losu, poczucie humoru, czułość, cierpliwość i przedsiębiorczość. Czasem bohaterowie programowo odrzucają seks na rzecz tkliwej przyjaźni („Miłość ma dwie twarze”). Komedie romantyczne stanowią łagodną uwerturę miłosnych westchnień, spojrzeń, niepokojów, łez i uśmiechów, kiedy Eros jeszcze platoniczna gra z kochankami obiecując im wieczną miłość i pełną radości niezniszczalną satysfakcję.

Dojrzewanie do odpowiedzialności

Mężczyzna niedojrzały emocjonalnie, lekkomyślny i uwodzicielski, który nic chce przestać być chłopcem i ustatkować się, czyli podjąć obowiązków męża, ojca i głowy rodziny -„Cztery wesela i pogrzeb”, „Dzień świstaka” (oba 1993), „Dziewięć miesięcy” (1995) -pod wpływem miłości zaczyna rozumieć swój błąd, gwałtownie dojrzewa, przestaje być playboyem i pokornie wpisuje się w nobliwe struktury rodzinno-społeczne. Zaczyna szanować sakrament małżeństwa, podejmuje odpowiedzialność za innych, rezygnuje z kontestacji.