Kopciuszek

Dziewczyna biedna - „Ja cię kocham, a ty śpisz” (1994), „Sabrina” (1995), brzydka -„Wesele Muricl” (1994) lub złej konduity-„Prctty Woman” (1990), ale o złotym sercu

- może jednak znaleźć wielką miłość i zdobyć wspaniałego mężczyznę, przystojnego, dobrego i bogatego, ponieważ prawdziwa cnota musi zostać nagrodzona. Również mężczyzna, z pozoru zwykły i banalny - „Dave” (1993), ale o złotym sercu i imponującej energii może zyskać miłość niezwykłej kobiety (np. byłej pierwszej damy. czyli wdowy po prezydencie USA) oraz zrobić karierę polityczną.

Brzydki kaczątko

Szczególnie ważną konsolacyjnie funkcję pełnią komedie romantyczne, których głównymi bohaterkami są kobiety brzydkie: grube, niskie, o złej figurze i nieładnej twarzy -„Jak pies z kotem” (1996). „Miłość ma dwie twarze” (1996). Udowadniają bowiem obiegową prawdę, że nie ma brzydkich kobiet, są tylko zaniedbane. Kobieta zakochana pięknieje, biegnie do kosmetyczki, fryzjera i krawcowej, chodzi na gimnastykę, je wyłącznie marchewkę i zmienia się w kilka chwil. Zaczyna promieniować dyskretnym urokiem, wabić delikatna zmysłowością, czarować wdziękiem. Wystarczy tylko drobny wysiłek, którego motorem jest miłość, by brzydkie kaczątko zmieniło się w olśniewającego łabędzia. Pod wpływem miłości kobieta zyskuje też nagłą pewność siebie, która pozwala jej zaprezentować wszystkie ukryte dotąd atrybuty. Wreszcie kobieta nieładna, ale inteligentna, obdarzona poczuciem humoru i urokiem kumpla może zatryumfować nad kobietą piękną, ale głupią i nudną. W przypadku mężczyzn uroda nic odgrywa tak ważnej roli, mężczyzna nie musi być piękny ani nawet młody, by wzbudzać miłosne zapały. Dlatego miłość zmienia mężczyznom nie twarze i figury, ale charakter- „Don Juan de Marco” (1995), „Lepiej być nie może” (1997). Pod wpływem uczucia dziwacy, neurotycy i brutale zamieniają się w dżentelmenów mądrych, uroczych i czułych.